Skaparane av Gears of War, Epic Games, er tilbake med sin suksesserie Unreal Tournament og igjen blir vi bydd på voldelige arenakampar og nye krevjande spelemodusar, men denne gongen med splitter ny grafikkmotor. Ein kan trygt seie at Unreal Tournament-serien har vore høgt akta blant FPS-fans opp igjennom tidane, men klarer Epic Games framleis å tilfredstille alle forventingane?

Nokre av hovudmomenta ved denne nye utgåva er at det medfølgjer ein enkeltspelar kampanje med filmsekvensar og historie, dette er nytt for serien på PC. Denne kampanjen følgjer gruppa ”Ronin” og deira leiar ”Reaper” gjønnom ein serie kampar mot forskjellige motstandarar, dette gjer dei for å få moglegheiten for hemn på dei som øydela deira heimkoloni. Denne enkeltspelarkampanjen fungerer hovudsakleg som ei roleg innføring i alle spelmodusane som er i spelet. Ein byrjar med ei roleg innføring i standard ein-mot-ein deathmatch der ein blir prata igjennom alle stega, og til slutt har du full innføring i alle variantane og står midt i ei stor slagmark med kuler og køyretøy som flyg i alle retningar.

Når det gjeld sjølve gameplayet så er det enkelheita sjølv: Uansett kva slags spelmodus ein velgjer så er det om å gjere å skyte alt som rører på seg. Dei oppheta kampane følast ikkje ut som om dei har forandra seg i det heiletatt over dei siste par åra, dei er framleis intensive og utrulig raske. Kast respawn-tida ut vindauget, her dør ein ofte. Forøvrig er det 12 våpen ein kan destruere fienden din med, dei gode gamle våpena som ein kansje kjenner frå tidlegare spel i serien er sjølvsagt tilbake. Ein kan kose seg med den gode gamle tre-rakett skytaren, den uendra Shockrifle eller atombomba(også kjent som poeng-bomba). Alle våpna er varierte og gode på kvar sin ting, men likevel kan ein holde seg til eitt spesielt våpen og spesialisere seg på den visst ein vil. Våpna følast veldig balanserte ut og på den måten så er det opp til kvar enkelt sin prestasjon som bestemmer seier eller nederlag, ikkje på grunn av våpenvalget. Sidan ein kan plukke opp alle våpen ein finne så er det ingen grunn til at ikkje alle kan bli ”supersoldatar” og like farlige på slagmarka alle saman.

Spelet har seks modusar ein kan spele i: Deathmatch, Team Deathmatch, Capture The Flag, Vehicle Capture the Flag, Warfare og Duel. Deathmatch er ein modus der alle spelar mot alle, ein modus som ofte er den mest kaotiske. Team Deathmatch går ut på at det er to lag som konkurrerar om flest poeng medan Duel er som vanleg Deathmatch bortsett frå at det kun er to som kan spele kvar runde, resten må vente på tur. Capture the Flag går ut på at to lag prøver å ta motstandaren sitt flagg tilbake til sitt eige, Vehicle Capture the Flag går ut på det same men med køyretøy i tillegg. Warfare er den siste og mogleges den mest interessante varianten. I Warfare har ein to lag som alle har tilgang til køyretøy og som begge prøver å øydelegge motstandaren sin base, dette gjer ein ved å ta kontroll over punkt som ledar opp til basen og deretter øydelegge reaktoren deira.

Alle kart som har køyretøy har støtte for det nye svevebrettet, dersom ein ikkje finn eit køyretøy så kan ein rett og slett ta svevebrettet fatt. Med svevebrettet reiser ein fortare enn til fots og ein kan i tillegg hekte seg fast i køyretøy og få enda større fart, ein kan faktisk også hekte seg fast i fly. Unreal Tournament 3 byr på standard køyretøy som stridsvogner, jeepar og fly men denne gongen får vi også med oss nye innovative køyretøy som kan minne mest om romvesen. Det er faktisk mogleg å styre eit køyretøy som liknar på Tripod maskinene frå filmen War of the Worlds. Når ein driv med køyretøya får ein virkelig følelsen av kva denne nye motoren gjer for spelet, eg har faktisk tatt meg sjølv i å køyre rett utfor eit stup kun fordi eg var så opptatt av å glane på dei smidige robot-lemmane som dansar seg fram over slagmarka.

Grafikken i Unreal Tournament 3 kan ein trygt seie er ”neste generasjon”. Den nye Unreal 3 motoren får spelet til å sjå bedre ut enn det nokosinne har gjort, om enn litt overdreve bruk av ”light bloom”(lyseffektar). Motoren får virkelig køyrt seg i dei varierte og spennande omgivelsane som varierer frå frossen tundra til eksotisk jungel, av og til på same kartet. Det finst mange småting som i tillegg får spelet til å virke meir levande, som for eksempel svaiande radiomast på stridsvogna di og delar som blir sprengt av når du blir skutt på. Sjølv vanligvis umerkelige ting som golv og veggar virkar mykje meir levande enn før. Visst ein har sett eller prøvd tittelen Gears of War så kan ein sjå tydlege trekk som Epic Games har tatt med vidare til Unreal Tournament 3, alle spelarane har for eksempel fått eit ”råare” utsjånad og har blitt nermast pakka inn i tjukke drakter. Det virkar rett og slett som om Epic games rir på bølga av suksessen til Gears of War.

Musikken i Unreal Tournament er vanlegvis veldig bra for å framheve den intense og nærast spastiske kjempinga som foregår i spelet, dette er framleis tilfelle i UT3. Musikken er nærast umerkelig medan ein hoppar over ei fiendtleg stridsvogn med svevebrettet ditt og fyller fjeset til ein motstandar med plasmakuler, men den er der og den passar perfekt til nærast ein kvar situasjon. Lydar ellers er det nok av, så snart ein har starta ein runde så får ein knapt nok fred før runden er over. Uansett kva som skjer så er det nokon som lagar lyd med våpen, køyretøy eller rett og slett nokon som bestemmer seg får å terge motstandaren sin med ein vittig kommentar. Dei datastyrte motstandarane veit godt å bruke den sistnevnte funksjonen då dei simpeltent elskar å gni det inn når underskrevne veltar ei stridsvogn og blir sprengt av ein velplassert rakett.

Konklusjon

Ein kan trygt seie at Unreal Tournament 3 er eit solid bidrag til samlinga av neste generasjons spel til PC, heilt opp i teten med tittlar som Crysis og Call of Duty 4 men sjølvsagt på sin eigen måte. Når ein har sett seg inn i alle spelmodusane og spelt igjennom enkeltspelarkampanjen så sitt ein igjen med samme følelsen som tidlegare, sjølv om det kan sjå nyare ut og kansje ha nye modusar og køyretøy så følest det alikevel ut som ein Unreal Tournament spel. Ein kan nok trygt seie at Epic Games har levert det dei lova nemlig eit underhaldande førstepersonskytespel med fokus på online-multiplayer av samme, for ikkje å seie betre, kvalitet som før. Sjølv om Unreal Tournament 3 ikkje tar med seg noko særlig nytt til FPS-sjangeren så er det alikevel solid underholdning som er verdt pengane dine. Dette er eit nestegenerasjonsspel du absolutt må prøve.

Thor Erik Midtbø
GameRoobie